Survival voor het goede doel in Lievelde

Ongeveer zes weken geleden hoorden wij dat “Survival for Life” op tweede Pinksterdag
een minirun zou gaan organiseren in Lievelde bij kaasboerderij Weenink.

Wij zijn zelf actieve survival atleten en onze zoon Thom is ook al een beetje besmet.
Daarom leek het Thom een leuk idee om deze run van 3 km samen met klasgenootjes te gaan lopen.

Omdat wij wel in zijn voor dergelijke initiatieven hebben wij direct de koe bij de horens gevat
en een brief opgesteld met daarin een uitnodiging voor alle kinderen van groep 4.
Wij zouden als begeleiders meelopen. Wat een extra motivatie was om aan deze run mee te doen is
het feit dat alle opbrengsten ten goed komen aan de stichting “Survival for Life”.
 

Een initiatief van twee survival atleten en (ex)-kanker patiënten om geld te in te zamelen voor
een goed doel dat betrekking heeft op kanker. In Lievelde is dat doel KIKA (het Kinderkankerfonds).
Tot onze verbazing waren er 8 kinderen (meer dan de helft van Thom’s klas) die mee wilden doen.

Afgelopen maandag was het zover. Het weer was schitterend en met in totaal 4 jongens
(Bart, Gerben, Rik en Thom), 5 meisjes (Esmee, Elisanne, Joske, Renske en Naomi) en ouders,
opa’s en oma’s zijn we naar Lievelde gereden. Toen we in de buurt van kaasboerderij Weenink kwamen
zagen we een hele hoge hindernis. Het werd op slag iets stiller in de auto’s.
We werden door Renata (lady speaker) uitgebreid welkom geheten als “Wooldse bikkels”.

Ons groepje 8 jarigen met begeleiding ging zich aanmelden. Iedereen kreeg een geel T-shirt en
een rood polsbandje. Het doel van een survivalrun is dat je het rode polsbandje niet kwijt raakt.
Het rode polsbandje moet je inleveren als een hindernis niet goed gedaan hebt.

 
Onze starttijd was 12:00 uur. Net voor de start hebben we nog even onze Yell gedaan en toen was
het zover. De run kon beginnen. De eerste hindernis was onder een net door kruipen wat geen
probleem was. Daarna kwam een indianenbrug gevolgd door een “ladder” van balken, een verticaal
net waar je aan de ene kant in moest klimmen, er over heen stappen en aan de andere kant van het
net weer naar beneden gaan. Iedereen deed het soepeltjes. Later moesten we op een rondbaal gaan
staan en als een echte Tarzan of Jane met een touwzwaai er weer vanaf springen.
Het ging allemaal uitstekend. Even later kwam de eerste grote uitdaging: een duiker met een
heleboel modder. Daar hebben we de groep in tweeën gesplitst.
 
Thomas is met de hele snelle meegegaan en Liesbeth met de iets minder snelle.
Nadat we over enorme zandbulten moesten ploeteren kwam de splitsing. We hadden de keus, de
kortere of de langere afstand. Iedereen hield zijn/haar naam als “Wooldse bikkel” hoog en wilde
de langere afstand doen!

Na nog meer modder en sloten kwam een grote combinatie hindernis. We moesten een apenhang doen
gevolgd over een horizontaal net wiebelen gevolgd door weer een apenhang. Even later kwamen we
bij de volgende hindernis, een modderig touw wat al slingerend langs bomen was gevlochten en waar
we over heen moesten lopen. Ook deze monsters van hindernissen zijn door iedereen bedwongen.

Inmiddels waren we al ver richting de finish. De snelle en iets minder snelle groepen verenigden
zich weer en gezamenlijk gingen we verder. Vlak voor de finish moesten we boogschieten. Dit was
voor de meesten de eerste keer. Op Thom na moest iedereen, ook Thomas en Liesbeth, een strafrondje
met boerengolf lopen. Als laatste restte ons de eindhindernis.

Dit was een hindernis die op het hoogste punt wel 5 meter hoog was!!! Via een net omhoog klimmen,
een stukje horizontaal net en daarna met een touwladder nog een paar meter hoger en over een balk
klimmen. Als je het te spannend vond om over de balk te klimmen (5 meter hoog mét veiligheidsnet eronder)
mocht je de balk ook aantikken. Vervolgens weer een stukje horizontaal net, tussen twee balken door
klimmen en dan over een schuin net naar beneden. Als laatste nog even onder een pallet door kruipen
en dan was de klus geklaard.

 
En wat een enorme prestatie is: Iedereen heeft de finish gepasseerd en had het rode polsbandje nog om!!!!
Als beloning kregen de “Wooldse bikkels” een certificaat en een tas met spulletjes.

Onder het oog van een paar mee rennende vaders hebben we allemaal een topprestatie geleverd!
Via deze weg willen wij de deelnemers, de “Wooldse bikkels”, bedanken voor hun enthousiasme en willen
we iedereen een compliment geven over zijn of haar doorzettingsvermogen.
Daarnaast willen wij de ouders bedanken voor het vertrouwen dat jullie in ons gesteld hebben om jullie
kinderen te begeleiden in deze “monstertocht”. Het was ons een waar genoegen.

Thom en wij vonden het heel leuk om dit samen met jullie te doen.

Thomas en Liesbeth Schröer  en de  8 “Wooldse bikkels